Technicy Świętości i Konfraternia Monastyru Siedmiu Promieni

Początki organizacji znanej jako Technicy Świętości datuje się na 1983 rok. Wówczas to powołał ją do życia Courtney Willis w celu zachowania oraz praktyki Wudu i innych neoafrykańskich systemów religijnych oraz związanych z nimi przejawów sztuki, magii i kultury. Pięć lat później w 1988 roku położono fundamenty pod stworzenie Międzynarodowego Religijnego i Magicznego Zakonu Societe, którego celem stało się dodatkowe wzmocnienie nurtu neoafrykańskich systemów magicznych i religijnych.

W tym samym 1988 roku, Międzynarodowy Religijny i Magiczny Zakon Societe połączył się z La Couleuvre Noire oraz Konfraternią Monastyru Siedmiu Promieni - dwiema grupami korzystającymi z nauk Micheala Bertiaux. Rok później do Societe dołączyło Ordo Templi Orientis Antiqua (O.T.O.A.).

Cytowany poniżej ustęp ukazał się w drugiej edycji Encyklopedii Relgii Ameryki pióra J. Gordona Meltona (Wilmington, North Carolina, McGrath Publishing Co., 1978) i odnosi się on do historii Konfraternii Monastyru Siedmiu Promieni (KM7P), grupy korzystającej z nauk Michaela Bertiaux. Uwzględnia ona dzieje organizacji do 1989 roku.

"KM7P stanowi organizacyjny parasol dla rozmaitych magicznych działań związanych z osobą znanego chicagowskiego maga i okultysty - Michaela Bertiaux. Bertiaux jest spadkobiercą francuskiej tradycji Martynistów, którą otrzymał w wyniku przebiegającego na Haiti treningu magicznego oraz w ramach święceń na biskupa Kościoła Neo-Pitagorejskiego.

Louis Claude de Saint-Martin (1743-1803) - rzymski katolik wychowany we Francji - w czasie swojej służby wojskowej poznał Marlinesa de Pasqually będącego uczniem Emanuela Swedenborga oraz adeptem Różokrzyża. De Pasqually założył okultystyczny Zakon Elus Cohens, do którego de Saint-Martin dołączył w 1768 roku. Po śmierci de Pasqually'ego w 1774, uwaga większości haitańskich okultystów skupiła się na osobie de Saint-Martina. Od niego to wziął początek ruch Martynistów, którego historię do dziś znamy jedynie we fragmentach.

Wraz z końcem XVIII wieku Zakon Martynistów rozpoczął swoją działalność na Haiti i kontynouwał ją po uzyskaniu przez wyspę niepodległości, przejawiając liczne tendcje do łączenia się z lokalnymi praktykami Wudu. W ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku wewnątrz Zakonu Martynistów pojawił się ożywczy nurt kładący nacisk na gnostycką filozofię. Zaowocował on utworzeniem w okresie międzywojennym Kościoła Gnostyckiego z siedzibą w Leogane, na Haiti. Po zakończeniu II wojny światowej Kościół ten przedostał się na terytorium USA. Mówiąc ogólnie filozofia gnostycka, obecna w Kościele Gnostyckim, kładzie nacisk na tajemną wiedzę, którą ludzie mogą poznać i stanowi potwierdzenie ezoterycznej tożsamości Katolicyzmu i Wudu."

KM7P, która stała się szerzej znana w latach 70'tych dzięki ogłoszeniom zamieszczanym w magazynie "Fate", jest zakonem magicznym łączącym w sobie nowoczesną magię, Wudu oraz XIX-wieczną francuską okultystyczno-gnostycką tradycję. Bertiaux stworzył cykl lekcji, które uczą podstaw jego systemu magicznego a następnie prowadzą studenta ku wyższym poziomom praktyki magicznej.

KM7P jest eklezjalną strukturą, która w połączeniu z sześcioma innymi braterskimi i psychicznie zorientowanymi organizacjami, skupia w sobie okultystyczną i mistyczną tradycję Martynistów w Ameryce Północnej. Tradycja ta narodziła się we Francji, by następnie przywędrować na Haiti, i ostatecznie dotrzeć w połowie lat 50'tych XX wieku do USA. Bertiaux został wyświęcony przez biskupa Hectora-Francois Jean-Maine'a - Haitańczyka, który otrzymał święcenia od hiszańskiego Kościołu Albigensów, który z kolei otrzymał swą regułę od francuskich gnostyków. Do tej samej linii przekazu należeli m.in. sławny francuski okultysta Joseph-Antoine Boullan (1824-1893) i Pierre Michel Eugene Vintras (1807-1875).

KM7P to rytualne ciało teurgiczne, w którym Eucharystia stanowi centralny element inicjacji. To przez nią dokonywane są inwokacje aniołów i duchów planetarnych, a komunikacja z duchami stanowi częste zjawisko podczas mszy. Czystość rytuału jest podkreślana na każdym kroku, nawet świece używane podczas ceremonii pozbawione są zwierzęcych składników (to znaczy wszystkiego co powodowałoby cierpienia zwierząt). Wszyscy kapłani i kapłanki są jasnowidzami często doświadczającymi wizji podczas mszy. W trakcie praktyk - w efekcie komunii z misteriami - częstym i intuicyjnym (związanym z jasnowidzeniem) zjawiskiem jest postrzeganie i używanie mistycznego języka.

Hierarchię gnostyckiego systemu wieńczy Absolut, podobny do kablistycznej Ein Soph. Z Niego powstaje Trójca, będąca z kolei rodzicem Lucyfera i Sophii, czyli podstawowej męsko-żeńskiej polarności. Lucyfer - gwiazda zaranna - będący pośledniejszą od Chrystusa istotą, nie powinien być pod żadnym pozorem mylony z Szatanem. Sophia czczona pod postacią Dziewicy - archetypu boskiej matki - często nazywana jest Naszą Panią z Góry Karmel. Swoim systemem i praktykami KM7P w zdecydowany sposób przeciwstawia się zarówno satanizmowi jak i czarnej magii. Kościół Gnostycki podległy jest hierofantowi, którym od 1989 roku jest Michael Bertiaux mieszkający w Chicago. Jednak bezpośrednie zwierzchnistwo nad wszystkimi członkami sprawuje Courtney Willis zamieszkały w Burbank, w Kalifornii.

Z Kościołem związany jest Starożytny Zakon Świątyni Wschodu (O.T.O.A.), będący lożą z referencjami pochodzącymi z przed-crowleyowskiego Ordo Templi Orientis (O.T.O.) w Niemczech. O.T.O.A. naucza on 16 stopniowego systemu magii, koncentrującego się na saint-martinesowskiej filozofii liczb. Liczby bowiem tworzą klucz do jego nauk, łącząc go w ten sposób z Pitagorasem. W obrębie O.T.O.A. istnieje Zewnętrzne Ustronie, zajmujące się rekrutacją oraz udzielaniem podstawowych okultystycznych nauk.

Źródła:

Docteur Bacalou Baca (Michael Bertiaux): Lucky Hoodoo, Chicago, Absolute Science Istitute, 1977.
Michael Bertiaux: Voudon Gnostic Workbook, New York, Magickal Childe Inc., 1988.
Kenneth Grant: Cults of the Shadow, New York, Samuel Weiser, 1976.
Kenneth Grant: Night Side of Eden, London, Fredrick Muller Ltd., 1977.
Kenneth Grant: Outside of the Circles of Time, London, Fredrick Muller Ltd., 1980.
Christopher McIntosh: Eliphas Levi and the French Occult Revival, New York, Samuel Weiser, 1974.

Tłumaczenie: Fr. Hrumachis

1) Confraternity of Oblates of Monastery of Seven Rays