Historia L.C.N.

Celem zapoznania się z historią L.C.N., przedstawiamy czytelnikowi następujący artykuł Brata Josepha.

Publikacja znakomitej książki Kennetha Granta (The Magical Revival, London: Frederick Muller, Ltd., 1972) pierwszy raz publicznie uwidoczniła powiązania między magiczną pracą Aleistera Crowleya z O.T.O., a haitańskim Wudu i Magią Gnostyczną. W rzeczy samej, podejście pana Granta do magiji Crowleya, a zwłaszcza jego magiji seksualnej, jest identyczne z magią, a zwłaszcza magie sexuelle francuskich i haitańskich adeptów gnostyckich. W świetle tego połączenia, może być przydatne przedstawienie pewnej wiedzy z zakresu Franko-Haitańskiego O.T.O.A. "Ordo Templi Orientis Antiqua", jego korzeni i pochodnych.

Dziś dobrze wiadomo, że Crowley otrzymał sukcesję inicjacyjną Ecclesia Gnostica Catholica od Theodora Reuss'a w 1912, w czasie swojej konsekracji do zakonu na biskupa O.T.O. Reuss otrzymał swoją sukcesję w 1909 od Geralda Encausse, Wielkiego Mistrza Zakonu Martinistów i biskupa Ecclesia Gnostica. Reuss i Encausse wymienili się inicjacjami, tak że Encausse otrzymał od Reussa sukcesję inicjacyjną najwyższych stopni O.T.O. na Francję i kraje fransucko-języczne.

Gerald Encausse, urodzony 13 Lipca 1865 roku w La Corogne w Hiszpanii, znany jako "Papus" wznowił Zakon Martynistów w Paryżu. W 1890, został konsekrowany do episkopatu Ecclesia Gnostica przez Julesa Doniela (Tau Valentin II), razem z pisarzem Paulem Sedirem (Yvon Le Loup) i wydawcą ksiąg okultystycznych Lucienem Mauchelem. Ci, którzy czytali autobiografię Crowleya wiedzą, że Encausse przejął od Yarkera Ryt Memphis-Misraim (pierwotnie pochodzący z Francji, lecz przeniesiony do Anglii przez U.S.A., między 1860 a 1875 i będący fundamentem niemieckiego O.T.O. od września 1902) wraz z jego śmiercią w 1913. Tak więc, wiadomo było o powiązaniach Encausse'go z egipską i mistyczną masonerią, Gnostycyzmem, Martynizmem i Różo-Krzyżem (Poprzez Stanislasa de Guaitę), Elus Cohen, i "Fraternitas Lucis Hermetica" P.B. Randolpha, działającym we Francji po liniach magii seksualnej. Należy natomiast zaznaczyć, że O.T.O., jakie Encausse otrzymał od Reussa nie zawierało sekretnych stopni i dzieła, które Crowley miał dopiero wykształcić w swojej własnej gałęzi tego zakonu. Mowa jest o wcześniejszym okresie, między 1909 a 1912, który poprzedzał wkład Crowleya w pracę zakonu.

Jednym z adeptów, znanych Encaussemu, w czasie pobytu w Paryżu, był młody bis kup haitańskiego gnostycyzmu, Lucien-Francois Jean-Maine. Został on konsekrowany do episkopatu przez Tau Synesium'a (który był konsekrowany przez Papusa, Sedira i Mauchela) i przez tajemniczegoTau Orfeo VI (hiszpańskiego biskupa gnostyckiego złotej linii, która czerpała z nurtów albigensów i Memfis-Misraim) w 1899, w wieku 30 lat. Lucien-Francois Jean-Maine przyjął w Ecclesia Gnostica imię Tau Ogoade-Orfeo I. Lucien-Francois Jean-Maine urodził się 11 Stycznia, 1869 roku w Leogane, na Haiti i umarł w Bostonie w 1960. Ze względu na swoją pozycję w okultnej historii tych czasów i na swoje powiązania z francuskim i hiszpańskim okultyzmem, mógł otrzymać najważniejsze sukcesje i nurty inicjacyjne oraz przekazać je innym przedstawicielom swojej rasy, jak również tej jednej linii biskupów gnostyckich, która wywodzi się od niego, a która zarazem absorbowała sukcesje i pochodne amerykańskie nurty crowleyańskie.

W obrębie haitańskiego Wudu, pojmowanego ezoterycznie, musimy poczynić dwa ważne rozróżnienia. Po pierwsze, istniał już zakon porównywalny z O.T.O. Karla Kellnera i Theodora Reussa. Mowa jest o zakonie i rycie stworzonym przez Toussaint-L'Ouverture'a, który czerpał z francuskiego kabalizmu, iluminizmu i dahomejskich nurtów afrykańskich. Wszyscy uczniowie haitańskiej Masonerii obeznani z tym rytem, który jest bardzo mało znany, lecz który nie może zostać szerzej opisany w tym eseju ze względu na jego objętość. Po drugie, trzeba uczynić ważne rozróżnienie pomiędzy tymi misteriami Wudu, które odpowiadają pracy VIII i IX stopnia O.T.O. -- odwołuję się tu do "misterium samotności" i "mistycznych zaślubin"- oraz tych misteriów ezoterycznego wudu, które są bliskie XI, a nawet wyższej pracy crowleyowskiego O.T.O. - mowa tutaj o "misteriach Luage". Wskazuje to na istotny fakt, że zarówno Crowley, jak i owa linia ezoterycznego Wudu zaangażowały się w rozwój magii seksualnej oraz tajemnych stopni magicznych. W tym sensie zarówno haitańscy Gnostycy, jak i Crowley poszli dalej niż O.T.O. Reussa i Encaussego.

Warto wspomnieć, że Lucien-Francois Jean-Maine, zanim wyruszył do Paryża i Madrytu na poszukiwania swego magicznego przeznaczenia, otrzymał wuduistyczne stopnie wtajemniczonego, serviteura, kapłana i wysokiego kapłana na Haiti, w świątyni swego własnego ojca w Leogane. Poza tym, według rodzinnej tradycji, linia Jean-Maine dała się prześledzić wstecz do francuskiego właściciela niewolników w Leogane, który zmarł tam w 1774. Jest to dość popularne roszczenie, a jednak w tym konkretnym przypadku owym właścicielem niewolników był adept Martines de Pasqualy, założyciel Zakonu Elus Cohen, teurgicznego nurtu, do którego został inicjowany we Francji Louis-Claude de St. Martin (urodzony 18 Stycznia, 1743), założyciel mistycyzmu martynistycznego.

Przed swoją konsekracją do episkopatu Lucien-Francois Jean-Maine został powołany do subdiakonatu, diakonatu i kapłaństwa przez Tau Orfeo VI, w zakonach świętego duchowieństwa Kościoła Gnostyckiego, które w pełni odpowiadały magicznym nurtom jego pierwszych trzech stopni ezoterycznego Wudu, które otrzymał od ojca. Między 1899 i 1910 rokiem, Tau Ogoade-Orfeo I pracował z rozsianymi zwolennikami afro-amerykańskiego adepta P.B. Randolpha (urodzonego 8 Października 1825), tworzącymi oparte o luźną strukturę "Fratenitas Lucis Hermetica", pracującymi nad technikami magii seksualnej swego nauczyciela oraz nad trzema tajemniczymi stopniami jego wewnętrznego zakonu. Historycy ustalili, że O.T.O. Kellnera i Reussa w Niemczech zaczęrpnęło większość swych nauk dotyczących magii seksualnej właśnie z "Magic Sexuelle" P.B. Randolph'a.

Można również dodać, że część dzieła Randolph'a została także wykorzystana przez grupę polskich biskupek (płci żeńskiej) z Kościoła Mariawitów w Polsce, wspierających swoich męskich braci do czasu stłamszenia przez Rzymskich Katolików. W ostatnich czasach głową "Fratemitas Lucis Hermetica" Randolpha we Francji jest gnostycki biskup Mariawita, Msgr. Robert Bonnet. Magia seksualna Randolpha została przetłumaczona na język francuski i opublikowana przez nikogo innego, jak polską arcy kapłankę, Marię Nagłowską, przed 1931 r. Ostatecznie warto dodać, że Maria de Nagłowska, między 1921 i 1930 r., studiowała Wudu razem z uczniami Luciena-Francois Jean-Maine.

Około 1910 r. Encausse dał X stopni O.T.O. Tau Ogoade-Orfeo I "na Haiti i Francuskie Zachodnie Indie". Planowana była również gałąź Fratemitas Lucis Hermetica. Wyświęcenie Jean-Maine'a odbyło się w Paryżu. Encausse, który otrzymał większość z wysokich stopni Rytu Memphis-Misraim, otrzymał trochę więcej od Tau Ogoade-Orfeo I, który dostał je od Tau Orfeo VI. Encausse, wiecznie szczodry i niezaspokojony Francuz, podzielił się tym, co otrzymał od Yarkera i Reussa. Należy jednak wiedzieć, że sukcesja Yarkera należała do "kupnych dyplomów" i istniała jedynie na papierze, podczas gdy ta należąca do Tau Orfeo VI była w swym charakterze sakramentalna i oparta o magię Ecclesia Gnostica. Trudności finansowe i wojna powstrzymały Tau Ogoade-Orfeo I przed powrotem na Haiti aż do 1921. Tau Ogoade-Orfeo I przeniósł się do Hiszpanii w 1919, aby tam utworzyć Hiszpański Kościół Gnostycki. W 1921 roku wyświęcił swego następcę w Europie do Hiszpańskiego Kościoła Gnostycznego - okultystycznego systemu Rytu Memphis-Misraim. Następca przyjął imię Tau Ogoade-Orfeo II i kierował pracą Ecclesia Gnostica oraz magicznym i gnostyczno-ezoterycznym Rytem Memfis i Misraim ze swojej siedziby w Madrycie. Pod połączonym wpływem O.T.O., Martynizmu, Gnostycyzmu, Wudu - nie wspominając Fraternitas Lucis Hermetica- hiszpańskie i haitańskie gałęzie Rytu Memfis Misraim zatraciły swój quasi-masoński charakter i stały się całkowicie ezoterycznymi i gnostycznymi zakonami magii, tj. Gnostycznym i Ezoterycznym Zakonem Misraim lub Egiptu oraz Gnostycznym i Ezoterycznym Zakonem Memphis, w obrębie większego, całkowicie tajemnego i dużo bardziej eklezjastycznego "Starożytnego i Prymitywnego Rytu Memphis-Misraim". Punkt ten należy szczególnie zaakcentować, ponieważ istnieją również inne gałęzie Rytu Memphis-Misraim, przedstawiające się jako kontynuujące masoński charakter. Wspomniana gałąź jest jednak jedyną, która jest zainteresowana kontynuacją sukcesji Gnostyckiej i Apostolskiej oraz magicznymi nurtami wtajemniczenia.

Tau Ogoade-Orfeo I wrócił na Haiti pod koniec 1921 r. i ożenił się. 18 Listopada 1924 roku urodził mu się syn, Hector-Francois. W czasie pobytu na Haiti Tau-Ogoade-Orfeo I stworzył haitańskie Ordo Templi Orientis Antiqua-- O.T.O.A.- zorganizowane oficjalnie w 1921. Jego struktura została oparta na 16 stopniach, a nie na X, tak jak w zakonie Encaussego-Reussa, ani XI, jak w rycie Crowleya. Elementy Wudu, magii i gnostycyzmu zostały wkomponowane w system, który "wznosi się po Drzewie Życia, a następnie zstępuje po jego drugiej stronie". Według standardów Złotego Brzasku system taki zostałby uznany za bardzo niebezpieczny, jednak ze względu na to, że haitańczycy zostali wyłączeni z linii Złotego Brzasku pochodzącej od Martynistów ze względu na ich rasę, nie oceniajmy ich zbyt surowo. Jestem pewien, że nigdy nie pożałowali oni niczego, co zrobili!

W 1922 roku Tau Ogoade-Orfeo I stworzył magiczny zakon "La Couleuvre Noire" ("Czarny Wąż"), oparty o cztery stopnie, z dodatkowymi stopniami praktykanta i administracyjnym, co daje w sumie sześć stopni. Relację między O.T.O.A. i "La Couleuvre Noire" można najlepiej opisać poprzez analogię do relacji między crowleyowskim O.T.O. oraz G.B.G. i Klubem Choronzona, będącymi amerykańskimi neo-crowleyańskimi pochodnymi, bez jednak utraty witalności magicznej po stronie "La Couleuvre Noire", jako że zostało ono założone przez twórcę O.T.O.A., a nie przez ucznia. W 1930 roku "La Couleuvre Noire" i O.T.O.A. zostały ustanowione oddziałami Rytów Memphis-Misraim wraz z Kościołem Gnostyckim oraz Fraternitas Lucis Hermetica w Hiszpanii i na Haiti. W 1968 r.rozszerzono to na U.S.A. i Francuskie Zachodnie Indie.

W 1960 roku Tau Ogoade-Orfeo I umarł w Bostonie, U.S.A., podczas objazdowej wyprawy po grupach gnostyckich we Francji, Hiszpanii, Belgii i U.S.A., będących pod jego jurysdykcją. Jego władze przejął Tau Ogoade-Orfeo II, Hiszpański okultysta i Gnostyk, pod zapewnieniem, że syn Tau Ogoade-Orfeo I miał zostać wyświęcony do episkopatu i przejąć zakon i jego ryty. Dokonało się to w Madrycie, 2 Listopada 1962 roku, kiedy syn Tau Ogoade-Orfeo I, Docteur H.-F. Jean-Maine został wyświęcony na biskupa i wyniesiony do patriarchatu Ecclesia Gnostica Spiritualis przez Tau Ogoade-Orfeo II. Nowy biskup-prymas i patriarcha przyjął imię Tau Ogoade-Orfeo III, kontynuując w ten sposób sukcesję biskupów haitańskich i Wielkich Mistrzów O.T.O.A.

18 Stycznia 1966 roku, amerykański Martynista, Tau Ogoade-Orfeo IV, urodzony 18 Stycznia 1935 roku, został konsekrowany do episkopatu Rytu Memphis-Misraim. Konsekracja miała miejsce w Chicago, w obecności Tau Ogoade-Orfeo II i Docteura Jean-Maine działających jako współ-konsekratorzy. Później, 10 Sierpnia 1967 roku, Tau Ogoade-Orfeo IV otrzymał pełną gamę magicznych konsekracji i nurtów Ecclesia Gnostica Hermetica. Ecclesia Gnostica Hermetica niosła ze sobą magiczne nurty sekretnego dzieła O.T.O. i Klubu Choronzona, jednocząc tym sposobem crowleyańską (germańską) i neo-crowleyańską (Klub Choronzona i G.B.G.) sukcesję z tradycjami gnostyckimi i hermetycznymi, wziętymi z biskupiej sukcesji Vilatte'a. Patriarcha Gnostica Hermetica Tau IX (33=36) był konsekratorem Tau Ogoade-Orfeo IV. Tau Ogoade-Orfeo IV wymienił episkopat i Patriarchat w Ecclesia Gnostica Spiritualis z Tau IX (33-36), czyniąc go XVI (33=36) w Ordo Templi Orientis Antiqua. 25 Grudnia 1967 roku Tau Ogoade-Orfeo IV otrzymał następną sukcesję gnostycką Msgr. Vilatte od Tau IV (13=16), biskupa misjonarza Alchemicznego Kościoła QBL Illinois (Egipska Sukcesja Apostolska). Jest to ta sama sukcesja apostolska, którą francuski Martynista i biskup gnostycki Msgr, C. Chevillon przekazał szwajcarskiemu biskupowi O.T.O., który odziedziczył crowleyański zakon od Karla Germera. Astrologowie powinni zauważyć, że Tau IV (13=16), urodzony 5 Stycznia, został konsekrowany do Alchemicznego QBL episkopatu sukcesji Vilatte 4 Listopada, 1967 roku. Tau IV (13=16) poprzednio wyświęcony w Ecclesia Gnostica Spiritualis do episkopatu 18 Stycznia 1967 roku, asystował w wymianie święceń i sukcesji 10 Sierpnia, 1967 roku. W 1989 Tau Ogoade-Orfeo IV wyznaczył Ogoade-OrefoVIII (Courtney Willis) na Suwerennego Wielkiego Mistrza Absolutnego La Couleuvre Noire, born on December 19,1955 is the spiritual son of Tau Ogoade-Orfeo I.. 7 Września 1991 roku, Tau Ogdoade-Orfeo VIII został wyświęcony jako Hierofant La Couleuvre Noire przez Tau Ogoade-Orfeo IV. Tym sposobem sukcesje amerykańskiego O.T.O. oraz g nostyckie zostały zjednoczone z sukcesjami franko-haitańskimi i hiszpańskimi. Wydarzenia z lat 1966-1969 omówione są w 5 roku kursu Monastyru Siedmiu Promieni.

Czytelnicy powinni zrozumieć, że linie inicjacyjne O.T.O. oraz and martinistyczne były wciąż łączone poprzez episkopat gnostycki. Również sukcesja ezoterycznych Wuduistów oraz sukcesje O.T.O. zostały zjednoczone przez gnostycyzm w magicznym Rycie Memphis-Misraim oraz w magicznym świecie afro-amerykańskich spiryto-gnostyków południowego Chicago w latach 60'tych.

31 Sierpnia 1968 roku Tau Ogoade-Orfeo IV wyświęcił haitańskiego okultystę Docteur'a Pierre-Antoine Saint Charles'a, urodzonego 21 Lipca 1934 roku, do episkopatu Ecclesia Gnostica Cabalistica. Nowo wyświęcony biskup przyjął patriarchalne imię Tau Eon III, Tau VIII (29=32). Tym sposobem kolejny haitański adept i gnostycki wuduista zjednoczył w sobie następujące linie przekazu, odzwierciedlające te, które posiadał Tau Ogoade-Orfeo I w 1910: (1) martynistyczna sukcesja S.I.I. Encaussego ; (2) sukcesje O.T.O. Eclessia Gnostica Hermetica i Klubu Chronzona od Tau IX; (3) sukcesja Vilatte episkopatu gnostyckiego, obecnie posiadana przez wszystkich dziedziców zakonu Crowleya; (4) sukcesje Memphis-Misraim, Ecclesia Gnostica Spiritualis i Ordo Templi Orientis Antiqua od Tau Ogoade-Orfeo I; (5) czterostopniowa sukcesja Wudu (wspomniana wcześniej w tym eseju), którą Docteur Saint-Charles otrzymał ze swych haitańskich tradycji, Tau Eon III wymienił wówczas swoje konsekracje Wudu w ich raczej ezoterycznym i magicznym, niż religijnym, nurcie z Tau Ogoade-Orfeo IV, za sukcesje Ecclesia Gnostica. Te nurty Wudu zostały rozwinięte dalej, kiedy Tau Ogoade-Orfeo III dodał do sukcesji Ecclesia Gnostica Spiritualis magiczny nurt ezoterycznego wuduistycznego arcykapłaństwa. Tym sposobem linie ezoterycznego Wudu i Aleistera Crowleya spotkały się w określonej sukcesji biskupów gnostyckich oraz w dynamice thelemicznego Wudu. Nota: Sukcesję tę posiada również obecny (1989) Kalif O.T.O.- tworząc więź między Crowleyem, a magicznym ogniem haitańskiego Wudu.

Aby wprowadzić do nurtu więcej haitańskich elementów magicznych, Tau Ogoade-Orfeo IV konsekrował do episkopatu Ecclesia Gnostica Spiritualis Tau Ogoade V (Tau XV, 57=60), znanego haitańskiego naukowca, urodzonego 27 Lipca 1930 roku. Nowo wyświęcony biskup jest prapotomkiem haitańskich prezydentów Michela-Cincinnatusa Leconte i Nord Alexis.

I tak magiczne nurty płyną wciąż dalej i dalej. Co do Ecclesia Gnostic Spiritualis, owszem, istnieje ono nadal. W rzeczy samej, słowami Johna Yarkera, opisującego Ryt Misraim: "W ciszy nadal odradza się on w tym kraju, pod swym własnym Najwyższym Trybunałem", składającym się w biskupów Gnostyckiego Wudu z 1989, oraz Franko-Haitiańskiego ducha "Le Maitre Therion".

MIŁOŚĆ JEST PRAWEM, MIŁOŚĆ PODŁUG WOLI.

Tłumaczenie: Brat Satyros & poprawki: Svarabala